Kentten Kadınlar

senin çatlamış kaldırımlarını öptüm 

leke içinde kalmış duvarlarına astım kendimi 

bütün mazgallarına tek tek düşürdüm kirpiklerimi 

ve merhamet diledim bastığım tüm taşlardan 

senin bütün sokaklarını yürüdüm 

balkonlarına çıktım geceleyin 

sokak lambalarına çarptım sarhoşken 

ve kustum arka mahallelerinde öfkemi 

gün batımını izledim Sarıçay'ın denize döküldüğü yerde 

gün yüzü görmemiş acıları geçtim 

senin yıkık dökük evlerini bildim 

içinde bir zamanların yıkılmış kahkahalarını duydum 

ve yakılmış mektuplarını hiç kavuşamamış aşıkların 

senin teninde gezdim 

lodosla 

aşkın balını savurdum rüzgarla 

ve dağıldım 

çatlamış kaldırımlarında düştüm 

kir pas içinde dizelerimle 

rezil hallerde 

karanlık sokaklarını yürüdüm 

bin bir kahır ve ahla 

bir şehir ne kadar benzerse aşka

ve aşk ne kadar benzerse bir kente 

kırmızılar içinde kadın gibi lirik 

öyle benzettim seni de bu kente.

bütün sokaklarını bi avazda geçtim 

bütün ayazlarını tek nefeste içtim 

sokakları arnavut kaldırımlı kentlere benzeyen 

kadınları sevdim 

balkonunda ılık rüzgarın gıdıkladığı 

kadınlarla 

seviştim 

 

bu kent mi sana benziyor 

sen mi benzedin kente 

bilmeden

usulca annemin koynunu terk eder gibi- 

bu şehirden 

öyle 

gittim.

İstanbul.