Öfkemin koynunda büyüyen kaktüs,
Dikeni göğsümde eylemeyi öğrettiğinden beri
Bağrımın bir y’anı ayaz.
Ellerimi nereye koysam şimdi
Ne yana koysam
Eğreti.
Köksüz.
Heybemde çocuk kahkahaları
Kedi mırıltıları ve kuş sesleri
Şimdi bütün meselem
Korumak çıkınımı, çağın bu ruhsuz t’alanından.
Şimdi bütün kavgam,
Yitirmemek içimin dilini.
Göğsümdeki diken, delik deşik ediyor bağrımı.
Dört yana saçılmış n’ar gibi,
kırmızı.
Günün sonunda avucumda hep
hep kuş ölüleri gibi cansız
kaskatı kesmiş sızıyla,
Yatağımın bir ucunda kahır ve
Koynumda sonsuz ah’la,
Öyleceyim.
Altını çizdiğim tüm satırların
altında kaldığım zamanlarda
En c’an yerinde ruhumun
Böyleceyim.
Nereye koysam şimdi ellerimi,
Ne yana dönsem,
Mecalsiz.
Bir z’aman-dı:
Eskimiş,
Eskitilmiş.
Ellerim,
Titremezdi.
15 Mart 2021 / İzmir- Alsancak.
