Leyl*

ve insan doğurur kendini 

gecenin en koyu vaktinde 

kendinden.

bütün açık kapıları davet sanan ruhunu 

kaç gönlün ayazında demledin 

bilmedin 

ve insan öldürür kendini 

sevişmelerin aşksız inlemelerinde 

rahmimden dökülen çığlıklar

kaç çocuğun feryadına gebe 

bilmeden 

yüzüme yerleşen buğu 

ruhsuz zamanın işgal ettiği umudum-

muydu?

taşlar ne çok konuşuyor 

insanlar sustukça 

bir taş ne söyler-di 

bunca katılıkla.

ve insan kendini doğuruyor 

yeniden 

gecenin en çiğ vakitlerinde 

sırılsıklam patiska çarşaflarda 

yırtılırken avazım 

sızlıyor rahmim.

çok taş sesi var tanrım 

içimde dünyanın en güzel ezgisi

-ne yazık ki

sağırım.