KENT

 

Bir kentten ancak böyle sıcacık gidiliyor-muş

hiç bilmediğin yaraları

ezber ettiğin sokaklarda

yeni tanışılmış dudaklarda öpünce

yolun sonu

acıtmıyormuş.

kalbin çarptığı yerleri,

yeni kalp çarpıntılarıyla geçerken

eskiyen bütün kabuklar

ve tatlı tatlı kaşınan yeni yaralar peyda oluyor-muş.

Yine de içimizde taze yaraların kabuklarını

kaldırmak iştahı baki.

Her şehir farklı kokuyor, biliyorsun.

Her şehrin ruhu, biraz sirayet ediyor ruhuna.

Siz birbirinizin yüreğinizden ne güzel tutarsınız, demişti birileri.

Bir zamandı.

Evvel oldu şimdi.

Evveli zayi olmayaydı, iyiydi.

Bir kentten acıyı eylemeden gidilmiyor-muş.

Koyup başını dizlerine

yatırıp okşamadan sızıların.

bastığım bütün kaldırım taşlarından

hikayeler dinlemişliğim var:

çok ıssız gecelerinden geçtiğim şehirler

en ayıp yerlerini öptüğüm kadınlar

en keskin tokatlarını yediğim kavgalar.

Hepsini emanet ettiğim taşlar var.

şimdi, kalbimdeki hüznü emanet ediyorum

bir yolun bitişine.

Yüreğini tuttuğum bütün sevdalar

ve yüreğimden tutan bütün sızılar,

payıma yazılsın.

Bu şehirden bin kez geçtim,

bu kez gidiyorum.

emanet,yola.

yol,bana.

y’ol hep.

Yara kabuklarını kaldırmak iştahı baki.

Yolcu olmak, en nihayetinde,

mertebe.

17 mayıs